ဘဝရြက္ေလွ: September 2009

ေမာင္ Harry ၁၀ ရက္ေလာက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ရာမွ စလံုးသို႔ ျပန္ေရာက္ပါေၾကာင္း။ (သတင္းေခါင္းစဥ္) ဟီး..

က်ေနာ္ မေလးရွားက အျပန္ တစ္ရက္ျခားၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္တိုင္းက် ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီခရီးက ပံုေတြေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းမွ တင္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အေတြ႕ႀကံဳေတြကိုေတာ့ ေန႔အလိုက္ ေရးျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဆင္ေျပရင္ေျပသလို ေန႔အလိုက္ ပံုေတြနဲ႔ တင္ဦးမယ္။ ေက်ာင္းကေတာ့ ျပန္မဖြင့္ေသးဘူး (မဖြင့္ေသးဆို ပိတ္တာမွ မၾကာေသးတာ)။ ခုျပန္လာတာ Final Year Project လုပ္ဖို႔ျပန္လာတာ။ ေက်ာင္းဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းတင္ရမွာမို႔။

ဘာလိုလိုနဲ႔ တတိယႏွစ္ ေနာက္ဆံုး semester ေတာင္ေရာက္လာၿပီ။ ဒီ ႏွစ္ ႏွစ္အတြင္း ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခား လုပ္ခ်င္တာ လုပ္စရာရွိတာေတြ ေတာ္ေတာ္လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ့ Final Year Project အတြက္ အားစုိက္ရဦးမယ္။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရင္ေတာ့ လုပ္စရာေတြ ပါးသေလာက္ရွိၿပီ။

ရန္ကုန္က ျပန္အထြက္ဆိုမွ ေျပာရဦးမယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ျပန္ရင္ ျမန္မာသံရံုးသြားၿပီး ေက်ာင္းသားျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာယူ၊ ျမန္မာျပည္ အဝင္မွာ register လုပ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း D-Form ယူၿပီး ျပန္ထြက္တာ ပိုအဆင္ေျပလို႔ အဲလိုပဲ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီအေခါက္ ေမာင္ Harry ခရီးလြန္ၿပီး D-Form လုပ္ဖို႔ေမ့၏။ အျပန္မွာ luggage အပ္ေတာ့ ဘာမွမေျပာ၊ ဒါနဲ႔ အဆင္ေျပေလာက္ပါတယ္ဆိုၿပီး boarding pass ေလးကိုင္ၿပီး immigration ဝင္မွ စေတြ႕ေတာ့တာပဲ။ မပါရင္ မျပန္ရဘူးဆိုတာနဲ႔ အေဖ့ကုိ နီးရာ internet ဆိုင္ေျပးလုပ္ခုိင္းၿပီး အျမန္ျပန္လာပို႔ခိုင္းတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္၊ မီွလုိက္လို႔။ ဟီး မဟုတ္ရင္ ခုခ်ိန္ ရန္ကုန္မွာပဲရွိဦးမွာ။ သုိ႔ပါ၍ " ျမန္မာျပည္ျပန္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းသားေထာက္ခံစာမယူမိပါက မနက္သြား ညေနျပန္ရင္ေတာင္ D-Form လုိပါေၾကာင္း အက်ိဳးေမွ်ာ္၍ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါတယ္။"

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ ။ ။

ဆက္ဖတ္ရန္...

ေက်ာင္းက စာေမးပြဲေတြ အရင္ပတ္ ဗုဒၶဟူးက ၿပီးသြားတယ္။ ၿပီးသြားေတာ့ ေမာင္ Harry တစ္ေယာက္ အားသေယာင္ေယာင္ရွိၿပီး နားခ်ိန္ေလး ဘာေလးရေနတယ္။ ဟိုတစ္ရက္က သူငယ္ခ်င္း စည္သူေအာင္ အိမ္မွာ Singapore Idol ၾကည့္ၿပီး နည္းနည္း ေတာင္ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ လူကို ေဝဖန္လိုက္တာဆိုတာ လမ္းကိုဆံုးေရာပဲ။ သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲဆိုလဲ ဆိုတာကို အကဲျဖတ္ေပါ့။ ဘာမွမဆိုင္တာေတြကိုပါ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေစာ္ကားတယ္။ ေတာ္ရံုလူဆို အညႊန္႔တလူလူတက္မယ့္ စိတ္က က်ိဳးထြက္သြားမွာ။

အိမ္မွာ နားေနတုန္း အားေနတာနဲ႔ YouTube ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အစက American Idol တစ္ပိုင္းတစ္စၾကည့္တယ္။ လူေတြကို ျပစ္ျပစ္ခါခါေဝဖန္တာပဲ ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ သိခ်င္တာတစ္ခု ဝင္လာတယ္။ ဒီေလာက္ လူတိုင္းနီးပါးကို ျပစ္ျပစ္ခါခါ ျငင္းေနရင္ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို မ်ား အားရပါးရလက္ခံမလဲဆိုတာ။ ေနာက္ေတာ့ Britain's got Talent ဆိုတဲ့ အစီစဥ္ေရာက္သြားေရာ။ အဲဒီမွာ စၾကည့္ျဖစ္တဲ့ Andrew Johnston မွာတင္ က်ေနာ္သေဘာေပါက္သြားတယ္။ သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပဲြတစ္ခုမွာ အဲေလာက္ ထိမယ့္ အခ်ိန္ပိုင္းမ်ိဳး၊ ရင္ခုန္စရာမ်ိဳး၊ ပီတိလိႈင္းခတ္သံမ်ိဳး မခံစားဖူးဘူး။ ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာက အဲဒီပြဲေတြမွာ ၁၁ ႏွစ္ ၁၂ ႏွစ္ ကေလးေတြကပါ လူေတြရဲ႕ ရင္ေတြကို ကိုင္လႈပ္ႏုိင္လုိ႔ပဲ။ သူတုိ႔ရဲ႕ အားေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြ၊ ေနာက္ကေန အားေပးေနတဲ့ မိဘေတြရဲ႕ ေမတၱာေတြ "ဒါကိုအရမ္းကို ျဖစ္ခ်င္တယ္" ဆိုတဲ့ အိမ္မက္ႀကီးေတြရဲ႕ တြန္းအားေတြကိုပါ ခံစားလို႔ရေနတယ္။ ၂ မိနစ္စာေလာက္ပဲရွိတဲ့ Audition တစ္ခုဟာ လူေတြရဲ႕ ရင္ကိုအဲေလာက္ ျမန္ျမန္ ကိုင္လႈပ္ႏိုင္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိဘူး။ ေအာက္မွာ က်ေနာ္တင္ထားတဲ့ video ေတြအားလံုးမွာ တူညီတဲ့ effect တစ္ခုရွိတယ္။ လူေတြရဲ႕ emotion ကို တတဂၤအတြင္း ဆြဲျမွင့္ၿပီး ကိုင္လႈပ္ႏိုင္တာပဲ။

Video အားလံုး ၾကည့္ရတာ တန္တယ္ဗ်ာ။ တစ္ခုခ်င္းစီတုိင္းက်ေနာ့္ကို ၾကက္သိမ္းထသြားေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ အရမ္းလဲ inspiring ျဖစ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ semi-finalist ေတြ၊ finalist ေတြျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္ ပထမဆံုး ေရြးတဲ့ audition ေတြကိုပဲ တင္ထားေပးတယ္။ ႀကိဳက္ရင္ ထပ္ရွာၾကည့္ၾကည့္။

ဒီတစ္ေယာက္က Andrew Johnston တဲ့။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ကေလး။ ၆ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက သီခ်င္းစဆိုတယ္။ သူ႔ကို ဒီပြဲမွာ သီခ်င္းလာဆိုေတာ့ ဒိုင္ေတြက "မင္းကို အားလိုက္ေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိမွာေပါ့" လို႔ေျပာေတာ့ သူက ငယ္ငယ္ကတည္းက အႏိုင္က်င့္ခံရတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ဘာလို႔လဲေမးေတာ့ "သူဆိုတဲ့ သူႏွစ္သက္တဲ့ ဂီတကို တျခားရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြက လက္မခံၾကလုိ႔တဲ့" ဒါနဲ႔ ဒိုင္က "အဲေတာ့ မင္းဘာဆက္လုပ္လဲေမးေတာ့" "I carried on singing" ... သူဘာဆိုလဲ... ၾကည့္ၿပီးရင္ထဲမွာ ဘာခံစားရလဲ...

ဒီတစ္ေယာက္ကလဲ အသက္ ၁၃ႏွစ္ပဲ။ George Sampson တဲ့။ 2007 မွာ စပါဝင္တယ္။ semi final မွာ အပယ္ခံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထပ္ႀကိဳးစားတယ္။ 2008 မွာ audition ထပ္ဝင္ၿပီး 2008 ရဲ႕ winner ျဖစ္သြားတယ္ ။ သူ႔မိသားစုက မခ်မ္းသာေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းစရိတ္သူေပးရတယ္။ သူလုပ္ခ်င္တဲ့ ကတာကိုလဲ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ သူဘာေၾကာင့္ audition ကေနေရြးခံရလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ 2008 ရဲ႕ winner ျဖစ္လဲဆိုတာ ၾကည့္လုိက္ပါဦး...

Aiden Davis ဆိုတဲ့ ကေလးက အသက္ ၁၁ ႏွစ္။ သူက George Sampson လိုပဲ ကတယ္။ ဒါေပမယ့္သူက George Sampson ရဲ႕ ေနာက္ႏွစ္ မွာပါတာ။ ဘာထူးျခားတာလဲဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကတာကိုဝါသနာပါမႈ တစ္ခုထဲ အရင္းခံၿပီး ႀကိဳးစားထားလို႔ပဲ။ သူ႔မွာ သင္ေပးမယ့္သူ မရွိဘူး။ သင္တန္းလဲ မတက္ဘူး။ သူ႔ဟာသူ ေလ့က်င့္ခ်ိန္ေတြ လုပ္တယ္။ သူ႔ဟာသူကၾကည့္ၿပီး သူ႔အေမကို ကျပတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ အဲစင္ေပၚကို ေရာက္သြားတယ္။ ဒီ ၂ မိနစ္စာ clip ေလးတင္ဆက္ေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ကန္႔လန္႔ကာေနာက္က သူ႔အေမရဲ႕ ပီတိကို ခံစားၾကည့္ဗ်ာ။

ဒီတစ္ခုက အဖြဲ႔လုိက္ကတာ။ 2009 ရဲ႕ winner ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီအဖြဲ႔ထဲမွာ အသက္ကြာျခားမႈ၊ လူမ်ိဳးကြာျခားမႈ ေတြရွိေနတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အကုန္လံုးကလဲ ေန႔ပိုင္းလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြ မတူၾကဘူး။ ဒီလိုမတူညီမႈေတြထဲက တူညီမႈတစ္ခုဟာ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူေတြကို အရမ္းကို ခ်စ္ၿပီး စည္းလံုးေစတယ္။ ဘာလဲဆိုတာ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ (video ကို embed ေပးမလုပ္လို႔ ဒီမွာ ပဲ link ခ်ိတ္ထားေပးတယ္။)

အခုေနာက္ဆံုး ျပခ်င္တဲ့ တစ္ေယာက္က Sue Son တဲ့။ တေယာပညာရွင္ေလး။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အတူ တြဲေဖ်ာ္ေျဖတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျငင္းခံရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒိုင္ေတြက တစ္ေယာက္ထဲ ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ထပ္ေပးေတာ့ ထပ္ၿပီးေဖ်ာ္ေျဖခဲ့တယ္။ Sue Son ဘယ္လိုေဖ်ာ္ေျဖလဲဆိုတာ...

ႏွစ္သက္ၾကမယ္လို႔ထင္တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ခံစားလို႔ရတယ္။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ ။