ေမာင္ Harry တစ္ေယာက္ Singapore Polytechnic ကေန ၂၀၁၀ ေမလ ၁၈ ရက္ ညေန ၆နာရီ ၂၃ မိနစ္မွာ Mechatronic Diploma နဲ႔ Business Certificate ကို ရခဲ့ေလၿပီ။ :D
ဒီ ၃ ႏွစ္အတြင္း ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိသလို၊ ေပ်ာ္စရာေတြလဲ တစ္ပံုႀကီး။ ပင္ပန္းခဲ့တယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ ရလာတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြ စားရတဲ့အခါ အရမ္းခ်ိဳၿမိန္တာ ေတြ႕ရတယ္။ ရခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ မိတ္ေဆြ စစ္ေတြက တစ္ဘဝစာအတြက္ ဒီ ၃ႏွစ္ အတြင္းမွာ ရလိုက္တဲ့ အေကာင္းဆံုးေသာ အရာေတြပဲ။
တျခား အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ အသိတရားေတြကို ေခါင္းထဲ ေပၚသေလာက္ ျပန္ေဝမွ်ခ်င္တယ္။
- ျဖစ္ခ်င္တာကို ရေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့ အရမ္းထက္သန္ေနတဲ့ စိတ္တစ္ခုရဲ႕ အားကို ဘယ္ အေႏွာက္အယွက္ အခက္အခဲမွ မတားႏုိင္ဘူး။
- ႀကိဳးစားလို႔ ေရာက္လာတဲ့ အေျခအေနတစ္ခု၊ ေလ့က်င့္လုိ႔ ရလာတဲ့ ရလာဒ္တစ္ခုက သူမ်ားကို ၾကြားဖို႔၊ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး ေက်နပ္ေနဖို႔မဟုတ္ဘူး၊ ဆက္ႀကိဳးစားဖို႔၊ ဆက္ေလ့က်င့္ဖုိ႔...
- ကိုယ္လုပ္တဲ့ အရာေတြမွာ စစ္မွန္တဲ့ ေစတနာေလး ပါပါေစ။
- ဘဝေပး အေျခအေနကို ထုိင္ၿပီး ၿငီးတြားေနတာထက္ ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ပံုစံကို ရေအာင္ ပံုသြင္းယူပါ။
- အခ်ိန္တိုင္း တတဂၤတိုင္းဟာ ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့ ဘဝေတြ ပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ၾကပါေစ။ ။
21 May, 2010
Graduation
16 May, 2010
If you believe you can, you can
ဘေလာ့ကို မေရးျဖစ္တာ... မအားဘူး မအားဘူးနဲ႔ အေၾကာင္းျပျပ ၿပီးထြက္ေျပးေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားခဲ့ၿပီ။ သူငယ္ခ်င္း Amir က "Harry, you should continue blogging just for the sake of your passion on blogging." လို႔ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ ေတြ႕တုန္းက ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္ ခုေတာ့ ေက်ာင္းလဲ ၿပီးသြားၿပီဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္အားသြားၿပီ။
အနီးစပ္ဆံုး update ေလးေတြ ေပးရရင္၊ က်ေနာ္ သန္ဘက္ခါမွာ Graduation သြားရမယ္။ ဟိုတစ္ပတ္ေလာက္က Australia ေက်ာင္းအတြက္ IELTS စာေမးပဲြ သြားေျဖထားတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာေတာ့ ေက်ာင္း gym သြားလိုက္၊ အက တိုက္လိုက္နဲ႔ SP က ညီအကိုေတြနဲ႔ တရုန္းရုန္းပဲ။
မေန႔ညေနက ရန္ကုန္ကတည္းက ေပါင္းလာတဲ့ က်ေနာ့္အကိုေတာ္ႀကီး အိမ္လာလည္တယ္။ သူနဲ႔ ေက်ာင္းကိစၥေတြ၊ လူေတြအေၾကာင္း၊ ဘဝေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ တို႔ စကားစပ္မိရင္းနဲ႔ က်ေနာ္ ေလးစားအားက်ရတဲ့ အႏုပညာရွင္ ေတြအေၾကာင္းေရာက္သြားၿပီး သူ႔ကုိျပျဖစ္တယ္။
ကုိယ္ဝါသနာပါတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဇာက္ခ်လုပ္ခြင့္ရရင္၊ နယ္ပယ္တစ္ခုခုမွာ တစ္ဖက္ကမ္းခပ္ ထူးခၽြန္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း။ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ေတြမွာ အဲလုိမ်ိဳး အခြင့္ေရးဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူး။ မိဘေတြကလဲ ေက်ာင္း အိမ္၊ အိမ္ ေက်ာင္း.. ငါ့သား စာေတာ္ၿပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳးမ်ားခဲ့တယ္။
က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုေတြေတာ့ နည္းနည္း ကံေကာင္းတယ္ေျပာလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဝါသနာပါရာကို မိဘက အားေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခြင့္ေရးေတြကို စလံုးေရာက္ေတာ့ ရတယ္။ ဒီေခတ္ထဲမွာ ကုိယ္သင္ယူခ်င္တာ ကိုယ္သိခ်င္တာ ကိုယ္ထူးခၽြန္ခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သင္တန္းမွာ တစ္ကူးတစ္က သြားတက္မွ၊ ဆရာက သင္ေပးမွ တတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သင္ေထာက္ကူျပဳႏိုင္တဲ့ ဟာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား online မွာ ရွိေနၿပီ။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုကိုလဲ အခ်ိန္မေရြး ဝင္ဆံ့ႏိုင္ေနၿပီ။ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေတာ့ အဲဒီအကိုက ကုိယ္လိုခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး ကုိယ္ငယ္ငယ္က ဝါသနာပါခဲ့တာ၊ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္ ဒီသံုးႏွစ္အတြင္း လုပ္မယ္လို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ အျပည့္အဝ အားေပးတယ္ဗ်ာ။ Photoshop ဆိုတာ အၿမွီးနဲ႔လား ဂ်ိဳနဲ႔လား မသိရာကေန ဒီလိုပဲ online မွာဖတ္၊ တတ္တဲ့သူေတြကို ေမးရင္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးအတိုင္း လုိက္လုပ္ၾကည့္ရာကေန အခုဆို ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပေျပ သံုးတတ္သြားၿပီ။ တျခား အရာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ က်ေနာ္ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔ ရေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဓိက က အဲဒီ "ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တယ္" ဆိုတဲ့ စိတ္ေလး ရွိၿပီး အေကာင္ထည္ေဖာ္ႏိုင္ေအာင္ အားစိုက္ဖို႔ပါပဲ။
လုပ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ။
12 October, 2009
Final Year Project Presentation
ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ Final Year Project ေတြ Open House မွာ ျပဖို႔အတြက္ ေရြးတဲ့ Presentation လုပ္ရတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အားထုတ္ခဲ့သမွ်ေတြ ဒီေန႔ ခ်ျပလုိက္ရၿပီ။ ေရြးခံရတာ မေရြးခံရတာထက္ ဒီေန႔ Presentation ကို အားရ၏။ အေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒီလိုအဖြဲ႕နဲ႔ လုပ္လွ်င္ သူက်ဘယ္ေလာက္လုပ္တယ္၊ ငါက်ဘယ္ေလာက္လုပ္ရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး တြက္ကပ္ေနလွ်င္ က်ရံႈးဖို႔မ်ား၏။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္လုပ္ႏုိင္လဲ၊ ဘယ္ေလာက္အားစိုက္ထုပ္လိုက္ရလဲ ကိုယ္ပဲအသိဆံုး။ တစ္ကယ္တမ္း အမွတ္တူတူရသည့္တိုင္ ကိုယ့္အားထုပ္မႈရဲ႕ပီတိက ကိုယ္ပဲသိသည္။ အဖြဲ႕နဲ႕လုပ္လွ်င္ သူဘယ္ေလာက္လုပ္တယ္ ဘယ္သူဘယ္ေလာက္လုပ္တယ္ ဆိုတာေတြကို ေပသီးေခါက္ေနမယ့္အစား ကိုယ္ဘယ္ေလာက္လုပ္ႏုိင္လဲဆိုတာကို စဥ္းစားသင့္သည္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အစြမ္းစေတြကို စိန္ေခၚသင့္သည္။ ယဥ္ထားတဲ့ စိတ္ကူးေတြကို "ငါမလုပ္ႏုိင္ေလာက္ပါဘူး" ဆုိၿပီး လက္မေလွ်ာ့လုိက္သင့္။ ေတြးထားတဲ့ အႀကံစည္ေတြကို "ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ပါဘူး" ဆိုၿပီး ေနာက္မဆုတ္သင့္။ လုပ္ၾကည့္ပါ။ ေက်ာင္းက presentation ေလးတစ္ခုပဲ၊ ေတာ္ရိေရာ္ရိလုပ္လိုက္ရင္ ရပါၿပီကြာဆိုၿပီး ကိုယ့္အစြမး္စကို တန္ဖိုးမေလွ်ာ့လိုက္သင့္။ မလုပ္ခင္ စိတ္ကူးေတြကို နယ္ပယ္မရွိ လႊတ္ၾကည့္ပါ။ ဘယ္လို တင္ျပခ်င္လဲ ဘယ္လိုအေကာင္းဆံုး လုပ္ျပခ်င္လဲဆိုတာေတြ၊ ၿပီးလွ်င္ တစ္ခုခ်င္းစီကို ရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္၊ ဘယ္ဟာအရင္ ဘယ္ဟာေနာက္ဆိုတာေတာ့ ဂဃနဏ သိရမည္။ ဘယ္ဟာအဆံ ဘယ္ဟာ အခြံလဲဆိုတာလဲ သိသင့္သည္။ ဟာ.. ဒါဆို ေကာင္းေလာက္တယ္၊ ငါဒါရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အခြံကို တသသ ထုိင္လုပ္ေနၿပီး တကယ္တမ္းခ်ျပစရာ အစံမရွိလွ်င္ လုပ္ထားသမွ် အလကားျဖစ္ၿပီ။
ေခါင္းထဲေရာက္လာတာေတြ ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာခ်လုိက္သည္။ ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ အဲဒီအေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ definition ဖြင့္ဆိုခ်က္ကေတာ့ အေရးႀကီးသည္။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ ။
09 October, 2009
သင္ယူျခင္း
စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ။ ေမာင္ Harry အလုပ္မ်ားေန၏။ ဘာနဲ႔မ်ားေနတာလဲဆိုေတာ့ Final Year Project Presentation က လာမယ့္ ၁၂ ရက္ေန႔ ။ အဲဒီအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကတာ။ သူမ်ားေတြလို ရိုးရိုး present မလုပ္ပဲ တစ္မူထူးခ်င္ေတာ့ ပိုပင္ပန္း၏။ Presentation ကို impact ႀကီးႀကီးနဲ႔ intro ဝင္ႏုိင္မယ့္ short clip ေလးတစ္ခုနဲ႔ စခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူး၊ အဲဒီစိတ္ကူးကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႔ ဘာမွန္းမသိတဲ့ 3D Max ဆိုတာႀကီးရယ္ ၾကားဖူးတဲ့ Adobe After Effect ဆိုတာရယ္ ေပါင္းၿပီး animate လုပ္ၾကမွာ။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တစ္ခုကို အရင္းခံၿပီး Engineering ေက်ာင္းသားတစ္ဖြဲ႔ Media ပိုင္းကို ေလ့လာေနတယ္ဆိုပါေတာ့။
က်ေနာ္ စကၤာပူေရာက္မွ ပိုသိလာတာက လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္အရင္းခံ ျပင္းျပရင္ တကယ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ။ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ အရမ္းျပင္းျပလာရင္ "မသင္ဖူးလို႔၊ သင္တန္းမတက္ဖူးလို႔၊ မသိလို႔" ဆိုတာေတြကို ေက်ာ္လႊားႏုိင္တယ္။ ပိုၿပီးလဲ အတတ္ျမန္တယ္။ ေနာက္ႀကံဳရင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ video ေလးျပန္ share ပါ့မယ္။
ပညာဆိုတာ သင္တန္းသြားမွ၊ လာၿပီးသင္ေပးမယ့္သူရွိမွ၊ ေက်ာင္းကသင္မွ ျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ကစၿပီးယူရတာပါ။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။ ။
27 June, 2009
အျပစ္ရယ္ မတင္ေစလို
မေန႔ညေနက အိမ္က အမႀကီးက ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ၿပီး လာတိုက္တယ္။ ဆန္ျပဳတ္က အရမ္းေပါ့ရႊတ္ေန၏။ (အမေလး.... ေပါ့ရႊတ္ေနလိုက္တာ) စိတ္ထဲမွာေပၚလာတဲ့ခံစားမႈ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ "အမေရ ဆားေလးနည္းနည္းေလာက္ ထည့္ေပးပါလား" လို႔ပဲ ေျပာျဖစ္သြားသည္။ ဘာကို က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ လိုအပ္တာပဲ ေျပာသင့္သည္။ ေပ့ါရႊတ္ေနလိုက္တာဗ်ာ ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္က တကယ္တမ္း အသံုးမဝင္။ ေစတနာပ်က္သြားေစမည့္ မွတ္ခ်က္မ်ိဳး။ လုပ္ေပးသူအေနနဲ႔လည္း လုပ္လာေပးရၿပီး ဒီလိုအေျပာခံရတာ တကယ္ ေပ့ါေနသည့္တိုင္ေအာင္ စိတ္ထဲမွာေကာင္းမွာမဟုတ္။
"မေကာင္းေၾကာင္းကို လႊတ္ကနဲ ၿပီးၿပီးေရာ ေဝဖန္လိုက္ခ်င္းဟာ တစ္ျခားသူကို အျပတ္သတ္ ထိခိုက္သြားေစႏိုင္သလို အေျခေနကိုလဲ အက်ိဳးထူးမလာေစဘူး။"
Philippines မွာတုန္းက တစ္ရက္၊ က်ေနာ္တို႔ကို Welfare တာဝန္ခံ သူငယ္ခ်င္း Patrick က ဓာတ္ဆားရည္ လာတုိက္သည္။ လူအမ်ားဆိုေတာ့ ေသာက္လို႔ အဆင္ေျပေအာင္ဆိုၿပီး ေရပံုးႀကီးနဲ႔ ေဖ်ာ္ၿပီး သူကုိယ္တိုင္ ထမ္းၿပီး လာခ်ေပးသည္။ ၿပီးေတာ့ ခြက္ပါကမ္းေပးေသးသည္။ အဲဒါကို ေမာင္ Harry ေသာက္ၿပီးၿပီးခ်င္း ရုတ္တရက္ ရင္ထဲက ခံစားမႈ ပလြတ္ကနဲ ထြက္သြားသည္။ "ေပါ့ရႊတ္ေနလုိက္တာ သူငယ္ခ်င္းရာ" လို႔။ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ အားပါးတရ ေပါ့ရႊတ္ေနေၾကာင္း အရသာမရွိေၾကာင္း ေရမ်ားေၾကာင္း ဝိုင္းေျပာသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်က္ႏွာ လံုးဝမေကာင္း။ က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္း အားနာသြားသည္။ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္ သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ ေတာင္းပန္ျဖစ္လိုက္သည္။ ေနာက္မွ သိရတာက အဲဒီ ဓာတ္ဆားမႈန္႔ေတြကို Singapore ကေန သူ႔ပိုက္ဆံနဲ႔ သူ တစ္သင္းလံုးအတြက္ ဝယ္လာတာ။ ၿပီးေတာ့ de-hydration မျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ေရပိုထည့္တယ္ဆုိတာရယ္။ အဲဒီကတည္းက ေမာင္ Harry တစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္အသိတရားရသြားသည္။ မေကာင္းေၾကာင္းကို လႊတ္ကနဲ ၿပီးၿပီးေရာ ေဝဖန္လိုက္ခ်င္းဟာ တစ္ျခားသူကို အျပတ္သတ္ ထိခိုက္သြားေစႏိုင္သလို အေျခေနကိုလဲ အက်ိဳးထူးမလာေစဘူး။အဲဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္မွာ ထပ္ၿပီး ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ သြားလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းခ်က္တဲ့ေန႔။ ငါးဝယ္လာသည္။ ခ်က္ဖုိ႔ဝယ္လာတဲ့ ငါးက အေကာင္အႀကီးစား။ တစ္သင္းလံုးစာေလာက္မယ္ အမွတ္နဲ႔ ဝယ္လာတာ။ ေၾကာ္လိုက္ေတာ့ ပိုးစိုးပက္စက္ က်ံဳ႕သြားေရာ။ မေလာက္မငေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဝိုင္းၿပီး ေျပာလိုက္တဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ က်ေနာ္အပါဝင္ အဲဒီေန႔က ထမင္းခ်က္တဲ့ တဖြဲ႕လံုး တစ္ေန႔လံုးကို စိတ္ညစ္သြားတာပဲ။
အလားတူ ကိစၥမ်ိဳးေတြ အားလံုးလည္း ႀကံဳဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ ေျပာတဲ့သူေနရာမွာေရာ၊ အေျပာခံရသူေနရာမွာေရာ။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အေျခေနေပၚလိုက္ၿပီး အဆင္မေျပမႈေတြ အနည္းနဲ႔ အမ်ားရွိတတ္ေပမယ့္၊ ကုိယ္အဆင္မေျပတာကို ၿပီးစလြယ္မေျပာခင္ ဘယ္လိုေျပာသင့္သလဲ ဘယ္လိုေျပာမွအက်ိဳးရွိမလဲ သံုးသပ္ၿပီးမွ ေျပာသင့္သည္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုး အတြက္ အက်ိဳးမရွိမယ့္ စကားေတြ မေျပာပဲ ေနလိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။ ေသခ်ာတာေတာ့ အျပစ္တင္ျခင္းနဲ႔ ၿပီးစလြယ္ ေဝဖန္ျခင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ျပသနာကို ရွင္းသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပစ္တင္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။ ။
06 May, 2009
Philippines OCS sharing session
ဘဝမွာ လက္ရွိ ရွိေနတဲ့ အေျခေနကို အရွိကို အရွိအတိုင္း လက္ခံၿပီး လုိေနေသးတဲ့ အရည္ခ်င္းေတြကို ျပည့္မွီလာေအာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုယ္ရည္ေသြးေနသင့္တယ္။ ဘဝေပးေၾကာင့္ မရွိတာကို ထုိင္ညည္းေနမယ့္အစား ရွိတာအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး အေကာင္းဆံုးေတြ ကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒီ တိုေတာင္းလွတဲ့ ဘဝခရီးမွာ လူတစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ေမတၱာထားၿပီး ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့ ကူညီခ်င္းမ်ိဳးေတြ ကူညီႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အသက္ရွင္ေနရတာ ပိုၿပီးအဓိပၸာယ္ ရွိလာမယ္။ အရာအားလံုး ေကာင္းမြန္ေနေစခ်င္ရင္ ကိုယ္ကစၿပီး ေကာင္းမွရမွာ။ တစ္ကမာၻလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ အက်ိဳးမျပဳႏုိင္ေတာင္ ကိုယ္ရွိေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အက်ိဳးျပဳႏုိင္ရင္ ေမတၱာေတြ က ဆတိုးႏႈန္းနဲ႔ ျပန္႔ပြားမွာပါ။
ေအာက္မွာ Philippines Community Service မသြားခင္ တုန္းက training video နဲ႔ Philippines မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ video တင္ထားတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္...
19 January, 2009
ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း ႏွင့္ အားကစား
မေန႔က က်ေနာ္စီစဥ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းအားကစားပြဲေတြ အကုန္လံုး ၿပီးသြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္လဲ အေတြ႔အႀကံဳေတြ၊ အသိတရားေတြ ရလိုက္တယ္။ အားကစားသမားေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ ယွဥ္ၿပိဳင္ရာမွာ အႏိုင္အရံႈးထက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကို ပိုအေလးေပးတယ္။ ၿပိဳင္တာပဲ၊ ကိုယ္မႏိုင္ရင္ သူႏိုင္မွာေပါ့။ တကယ္တမ္း ႏိုင္ေတာ့လည္း တစ္ခဏတာ ရတဲ့ မွတ္ေက်ာက္က တစ္ဘဝစာနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ေသးေသးေလးျဖစ္သြားပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာရင္ ဒါေတြက ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တြယ္ဖက္ထားလို႔လဲ မရဘူး။ ခ်က္စားလို႔လဲမရဘူး။ ယွဥ္ၿပိဳင္တယ္ဆိုတာ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ တစ္ေယာက္အကူညီ တစ္ေယာက္ယူၿပီး တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။
က်ေနာ္ အရင္တုန္းက Yangon Sailing Club က လုပ္တဲ့ အပတ္စဥ္ပြဲေတြမွာ ဝင္ၿပိဳင္တယ္။ အရမ္း ႏိုင္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဘာအတြက္မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ႏိုင္ခ်င္တာပဲ သိခဲ့တယ္။ ရံႈးေတာ့လဲ စိတ္ေတြ ညစ္တယ္။ အဲဒီမွာ Denmark က Coach တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္ It's not all about winning the race.. It's about how much you try to win the race. Even if you win, it's not you who win, it's your efforts that made you win.
ဟုတ္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္ ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ အဲဒါေတြဟာ ဖလားတစ္ခု၊ ဆြဲျပား တစ္ျပားထက္မပိုပါဘူး။ အဲဒါေလးရဖုိ႔ကို ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့ရတာေတြကိုေတာ့ ကိုယ္ပဲ မွတ္မိမွာေပါ့။
တစ္ခါတစ္ေလက် က်ေနာ္တို႔တစ္ေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္း ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္းနဲ႔ လမ္းလဲြသြားတတ္တယ္။ အႏိုင္လိုခ်င္မႈေတြ မ်ားလာၿပီး အာဃာတေတြ မ်ားလာတတ္တယ္။ အဓိက က ငါဘာအတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနတာလဲ။ ငါဘာလို႔ အႏုိင္လုိခ်င္ေနတာလဲ ဆိုတဲ့ဟာကို ေသခ်ာ ျပန္သံုးသပ္မိရင္ အႏိုင္ရလဲ တလြဲမာနေတြနဲ႔ ေထာင္လႊားမိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ဒါဆို ဘာအတြက္ ၿပိဳင္ေသးလဲဆိုရင္။ ကိုယ့္ ႀကိဳးစား အားထုတ္မႈရဲ႕ ရလာဒ္၊ ပီတိကို ခံစားခ်င္လို႔ပါ။ အတန္းအတြက္၊ ေက်ာင္းအတြက္၊ အသင္းအတြက္၊ ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္စားျပဳၿပီး အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားေပးခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ feeling ေပါ့။ အဲဒီ့ feeling က တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ လက္ခံပံုနဲ႔ ဆိုင္တယ္။ အႏုိင္ အရံႈး၊ ဆု ရတာ မရတာနဲ႔ လံုးဝ မသက္ဆုိင္ဘူး။ ရံႈးနိမ့္သြားတာဟာ ကိုယ့္ကို ဒီထက္ပိုၿပီး ႀကိဳးစားဖို႔ လႈံ႕ေဆာ္ေပးလိုက္တာပဲ။ အဲဒါကို အားယူၿပီး ႀကိဳးစားရမယ္။ ထိုင္ၿပီး ငိုင္ေနလို႔ေတာ့ ေနာက္တစ္ခါၿပိဳင္လဲ ရံႈးမွာပဲ။ ယွဥ္ၿပိဳင္တယ္ဆိုတာ တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ တစ္ေယာက္အကူညီ တစ္ေယာက္ယူၿပီး တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ႏိုင္လိုက္ရလို႔ ဘာမွ ထူးမသြားသလို ရႈံးလိုက္ရလို႔လဲ ဘဝႀကီး ၿပီးမသြားပါဘူး။ ။
18 September, 2008
သတိထားပါ
"အစားကို ကုန္ေအာင္စား၊ စကားကိုေတာ့ ကုန္ေအာင္မေျပာႏွင့္"တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ စကားေျပာတဲ့အခါ အေၾကာင္းရာ တစ္ခုတည္းကိုပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာလို႔ရပါတယ္။ အေျပာမတတ္ရင္ေတာ့ ဆဲသလိုျဖစ္ေရာပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ အျပင္ေလာကမွာပါ မဟုတ္ပဲ၊ Online ေတြမွာလဲ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ရင္ စကားကၽြံတာ၊ အေကာက္မွားတာ၊ နားလည္မႈလြဲတာေတြကစတာပဲ။
က်ေနာ့္ကို သတိေပးလိုက္သလို တစ္ခုျဖစ္သြားတဲ့ သင္ခန္းစာရေစခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခု ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မေန႔ညက ဘယ္သူမွန္းမသိဘူး ______@gmail.com ဆိုၿပီး လာ add လုပ္တယ္။ အဲေတာ့ က်ေနာ္လဲ လက္ခံလိုက္တာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲ ေလာက္ကပါပဲဆိုၿပီး။
ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ကို စကားလာေျပာတယ္။ ဘာညာေပါ့။ က်ေနာ္လဲ ဘယ္သူပါလဲ လို႔ေမးေတာ့ "ေအး ငါဘယ္သူလဲ သိခ်င္ရင္ ဆရာေခၚလိုက္"တဲ့။ အယ္ တစ္မ်ိဳးပဲေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ ေကာင္းေကာင္းပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ဘယ္သူနဲ႔စကားေျပာေနပါသလဲ ေပါ့။ ေမးတာကို မေျဖပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္။ လူက နည္းနည္း ေနာက္လာေရာ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လဲ ဆက္လက္၍မေျပာလိုေတာ့ပါ ခင္မ်ာ လို႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဘာမွေတာ့ မေခ်မငံမေျပာမိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ စကားဆက္မေျပာလိုပါ ဆုိၿပီးရပ္လိုက္တယ္။ ဆိုးလာရင္ တကယ္ block မိေတာ့မလို႔။ အဲဒီမွာသာ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ မင္းဘာလဲ ငါဘာလဲ နဲ႔ ျပန္ေျပာမိရင္ ရွင္းလို႔ကိုရမွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္မွ အဲဒီ သူက သူ႔ပံုတင္လိုက္တယ္။ လက္ရွိ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတဲ့ ရန္ကုန္က က်ေနာ့္ရဲ႕ Aikido ဆရာ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲေတာ့မွ ျပာျပာသလဲ Sensi ရယ္ က်ေနာ္ block မိေတာ့မလို႔ ကန္ေတာ့ ကန္ေတာ့လို႔ ေတာင္းပန္မိတယ္။ အဲေတာ့ သူက "မင္းမဆိုးဘူး စကားျပန္ေျပာတာ ယဥ္ေက်းတယ္" လို႔မွတ္ခ်က္ခ်သြားတယ္။
ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ မဟုတ္ရင္ ဘယ္လိုေတာင္းပန္ရမွန္းေတာင္ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ အရင္က သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ၊ သိစ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြ သာမက လူႀကီးမိဘ၊ ဆရာသမားေတြလဲ online society ထဲ ေရာက္လာၿပီ။ အဲဒါ အစပိုင္းမွာ ဘယ္သူမွန္းမသိခင္ ေနာက္တာ စတာေတြ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က ဘယ္သူမွန္းမေသခ်ာပဲ အရမ္းကာေရာ မေမာက္မာမိလိုက္ဖို႔ အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္။ သတိထားသင့္ ဂရုျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ပါ ။ ။
12 September, 2008
ေျပာႏိုင္ၾကပါေစ
အလုပ္ထဲမွာ ျမန္မာအကိုႀကီး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ဒီေန႔ ထမင္းသြားစားၾကေတာ့ အလုပ္ကလူေတြနဲ႔ တစ္၀ိုင္းတည္း စားၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီေန႔ အခ်ိန္နည္းနည္း ပိုရၿပီး စကားေတြ အားရပါးရေျပာေနၾကတာ။ က်ေနာ္လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး အဲဒီအကိုႀကီးကို သတိမထားမိ လုိက္ဘူး။ သူက မ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး ၿငိမ္ထိုင္ေနတယ္။ အဲက်မွ သိလိုက္တာက တျခားသူေတြေျပာေနၾကတာ တရုတ္လို။ က်ေနာ္က တရုတ္လိုနားလည္ေတာ့ ဘာမွ ျပသနာမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ တ၀ုိင္းလံုးမွာ သူတစ္ေယာက္ပဲ နားမလည္ေတာ့ ပယ္ထားသလိုျဖစ္ေနတာ။ ဘာေျပာေျပာ နားလည္းမလည္ ၀င္လဲေဆြးေႏြးလို႔မရလို ျဖစ္ေနေရာ။ ၿပီးေတာ့ ရယ္ရင္လဲ သူ႔ရယ္တယ္ ထင္မွာေပါ့။ သူ႔အေၾကာင္းေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ႔ရယ္တာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ သိသည့္တိုင္ေအာင္ သူ႔အေနနဲ႔က ကသိကေအာက္ေတာ့ ျဖစ္မွာပဲ။
စကၤာပူက လူေပါင္းစံု၊ ဘာသာ ေပါင္းစံု အားလံုး အဆင္ေျပသလို ေရာေနတဲ့ ကၽြန္းေလးတစ္ခု။ အဲဒီမွာ လူတိုင္းေတာ့ တရုတ္စကားနားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ျမန္မာစကား၊ မေလးစကားလဲ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ အတူတူရွိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကိုယ္တုိ႔ ေျပာၾကမယ့္ ဘာသာစကားကို နားမလည္ဘူးဆုိရင္ အဲဒီလူကို အနည္းဆံုး ေလးစားသမႈေလး ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ English လိုေတာ့ ေျပာသင့္တယ္။ ဒါမွ ဒီလူလဲ ေနလို႔ထိုင္လို႔ အဆင္ေျပမယ္။ ကိုယ္နားမလည္တဲ့ ဘာသာတစ္ခုကို ၾကာၾကာ ပလြတ္ပလြတ္နဲ႔ ကိုယ့္ေဘးထုိင္ၿပီး လာေျပာေနရင္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ရသလို သူနားမလည္ရင္လဲ ဒီလုိျဖစ္မွာပဲ ဆုိတဲ့ တစ္ဖက္လူအေပၚ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ နဲ႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ေတြးၿပီး English လိုေျပာေပးႏိုင္ၾကပါေစ။ ။
(English ပါ.. Singlish ေတာ့ ရံြ႕စရာေကာင္းပါသည္)
23 August, 2008
သင္ခန္းစာ
ကိုယ္ခ်င္းစာတရား၊ သူမ်ားအတြက္ ဆုိတဲ့ သူမ်ားေကာင္းက်ိဳးကို ေတြးတာေတြ ဘာေတြကို စာေတြ႕ေတြ စာအုပ္ေတြထဲမွာပဲ ဖတ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖ ေပးတဲ့ သင္ခန္းစာကေတာ့ တဘ၀လံုးစာအတြက္ လံုေလာက္တဲ့ လက္ေတြ႕ သင္ခန္းစာတစ္ခုပါပဲ။ ဆယ္တန္း အမွတ္စာရင္းထြက္ေတာ့ က်ေနာ့္အမွတ္ ေဆးေက်ာင္းမီွတာေတြ႕ရတယ္။ ဘႀကီးေတြ ႀကီးေဒၚေတြကေတာ့ ေဆးေက်ာင္းကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မဆို တက္သင့္တယ္၊ တက္ကိုတက္ရမယ္လို႔ ၀ိုင္းတုိက္တြန္းၾကတာေပါ့။ ေဘးက တြန္းအားေတြမ်ားလာေတာ့ က်ေနာ္လဲ အေဖ့ကို တိုုင္ပင္ၾကည့္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားလဲ စာသြားသင္ခ်င္တယ္။ မရခဲ့လို႔ရွိရင္မ်ား ဆိုတဲ့ကိစၥအတြက္လဲ ေဆးေက်ာင္းမ်ားတက္ထားရင္ တခုခုတက္စရာေနရာရွိေနမယ္လို႔ ေတြးမိၿပီး အေဖ့ကို အဲဒီ့အတုိုင္းတုိင္ပင္ၾကည့္တာေပါ့။ အေဖေျပာခဲ့တာရယ္ အေဖ့ရဲ႕ ေတြးပံုေတြးနည္းရယ္ဟာ က်ေနာ့္ကို တဘ၀စာ သင္ခန္းစာေပးလုိက္တယ္။ အေဖက သား မင္းက ေဆးေက်ာင္း ေဆးေက်ာင္းဆုိရေအာင္ ေဆးေကာ ဖတ္ဖို႔စိတ္ပါလုိ႔လား တဲ့။ က်ေနာ္ကလဲ မပါဘူးလို႔ေျပာတာေပါ့။ ဒါနဲ႔မ်ားသားရာ မင္းလုပ္စရာရွိတာကိုသာ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္စမ္းပါ။ ႏိုင္ငံ့ျခားမွာ စာသြားဖတ္မယ္မဟုတ္လား။ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္။ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့၊ ကိုယ္စိတ္မပါတဲ့ဟာတစ္ခုမွာ သြားၿပီး မရႈပ္နဲ႔ တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က မရမ်ားမရခဲ့လို႔ရွိရင္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေျပာေတာ့။ ေလာကမွာ လူတိုင္းအတြက္ တကယ္တန္တဲ့ တစ္ေနရာစာေတာ့ရွိတယ္သား တဲ့။ မင္းစိတ္မပါတဲ့ ေနရာတခုမွာ ကိုယ္က ယူလို႔ရတုိင္း သြားၿပီး တစ္ေနရာစာကို မျဖဳန္းပစ္ပါနဲ႔ တဲ့။ မင္းေနာက္မွာရွိေနတဲ့ တကယ္စိတ္ပါတဲ့၊ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ သူတစ္ေယာက္အတြက္ တဘ၀စာ ထိခိုက္နစ္နာ သြားလိမ့္မယ္ တဲ့။ မင္းစိတ္ပါတဲ့ဟာ၊ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဟာကိုသာ အာရံုစိုက္ၿပီး အဲဒီကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ရေအာင္ယူပါ တဲ့။ ကိုယ္သာ အဲဒီ ေဆးေက်ာင္းဆိုတဲ့ တစ္ေနရာစာကို ဟ ေပးလိုက္၊ မျဖဳန္းလိုက္ဖူးဆုိရင္ ေနာက္ကလူတစ္ေယာက္အတြက္ ေနရာအလိုလိုေပးၿပီးသား ျဖစ္လာႏုိင္တယ္တဲ့။ ကုသိုလ္လဲရပါတယ္ သားရယ္ တဲ့။ အေဖေျပာသြားတာေတြ ကို တစ္ခုျခင္းျပန္ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ သိပ္ဟုတ္တာေပါ့။ က်ေနာ့္အတြက္ တဘ၀စာသင္ခန္းစာကို အေဖေပးလုိက္တာပဲ။ က်ေနာ္ဒါေတြကို တျဖည္းျဖည္း နားလည္ ခံယူ က်င့္သံုး လုိက္နာသြားမိတယ္။ တဘ၀လံုးစာအတိုင္းတာနဲ႔ေပါ့ ။ ။
(လက္ေတြ႕ေတြးေခၚ လမ္းညြန္ေပးတဲ့ အေဖ့ကို ရွိခိုးဦးခ် ကန္ေတာ့လွ်က္ပါ)
